پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل تأثیر علّی خودارزشیابی محوری، استقلال شغلی و سرسختی شغلی بر عملکرد شغلی معلمان صورت گرفت. روش پژوهش از نوع همبستگی علّی بود. جامعه آماری شامل همه معلمان شاغل در آموزش وپرورش شهرستان چایپاره (آذربایجان غربی) در سال تحصیلی 97-96 بود که 306 نفر از آنها با استفاده از نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش حاضر شامل، چهار پرسشنامه سرسختی شغلی مورنو_جیمنز و همکاران (2014)، عملکرد شغلی پاترسون (1990)، خودارزشیابی محوری جاج و همکاران (2003) و استقلال شغلی گانستر (1989) بودند. روایی محتوایی پرسشنامه ها را صاحب نظران تأیید کردند. پایایی درونی با آزمون آلفای کرانباخ، برای پرسشنامه سرسختی 79/0، عملکرد شغلی 84/0، خودارزشیابی محوری 79/0 و استقلال شغلی 85/0 به دست آمد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و روش تحلیل مسیر برای ارزیابی مدل علّی با استفاده نرم افزارهای SPSS و AMOSانجام گرفت. نتایج نشان داد بین عملکرد شغلی با سرسختی شغلی، استقلال شغلی و خودارزشیابی محوری رابطه ای مثبت، مستقیم و معنی دار وجود دارد (001/0≥ P). به علاوه، داده های پژوهش با مدل مفهومی پژوهش دارای برازش مناسب بود و مدل معادلات ساختاری نشان داد که از روی سرسختی شغلی و استقلال شغلی می توان عملکرد شغلی معلمان را تبیین کرد.

زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش خودارزشیابی محوری و استقلال شغلی در عملکرد شغلی پرستاران بیمارستان های دولتی شهر سنندج انجام شد. مواد و روش ها : روش مورد استفاده در پژوهش حاضر توصیفی و از نوع همبستگی می باشد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه پرستاران شاغل در بیمارستان های دولتی سطح شهر سنندج در سال 1395 بود که با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای نسبتی تصادفی تعداد 213 نفر به عنوان حجم نمونه پژوهش انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از مقیاس عملکرد شغلی پاترسون (1990)، مقیاس خودارزشیابی محوری جاج، اریز، بنو و ثورسن (2003) و مقیاس استقلال شغلی گانستر (1989) استفاده شد. از آزمون های همبستگی پیرسون و تجزیه و تحلیل رگرسیون و هم چنین تحلیل واریانس چند متغیری (MANOVA) استفاده شد. نتایج: یافته ها نشان داد که میانگین و انحراف معیار خود ارزشیابی محوری به ترتیب 43.84±5.52، استقلال شغلی 42.65±10.26 و عملکرد شغلی 52.81±5.85 بود. به طوری که میانگین خود ارزشیابی محوری و عملکرد شغلی در سطح مطلوب و استقلال شغلی در سطح متوسط قرار داشتند. همچنین بین عملکرد شغلی پرستاران رابطه معنادار وجود داشت به طوری که این متغیر قادر بود 15% از واریانس عملکرد شغلی را پیش بینی کرد. در حالی که بین استقلال شغلی و عملکرد پرستاران رابطه ای یافت نشد. هم چنین، پژوهش نشان داد که بین پرستاران زن و مرد از لحاظ میانگین خودارزشیابی محوری و عملکرد شغلی تفاوت معنادار وجود داشت. نتیجه گیری : با توجه نتایج این پژوهش نشان داد که خود ارزشیابی محوری به طور معناداری با عملکرد شغلی پرستاران رابطه دارد و این متغیر قادر است عملکرد شغلی آن ها را پیش بینی کند.

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین خودارزشیابی های محوری با خشنودی شغلی، عملکرد شغلی و تعهد سازمانی و نیز نقش واسطه ای متغیرهای ادراک از ویژگی های شغل، توانمندسازی سازمانی، جو سازمانی و تعهد به هدف در این روابط انجام گرفت. تعداد 294 نفر (278 مرد، 16 زن) از کارکنان شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب-منطقه اهواز با تکمیل نمودن مقیاس های خودارزشیابی های محوری (CSES)، خشنودی شغلی کلی (JIGS)، پیمایش تشخیصی شغل (JDS)، توانمندسازی سازمانی (OES)، جو سازمانی (OCS)، تعهد به هدف (GCS)، عملکرد شغلی (JPS) و تعهد سازمانی (OCS) در این پژوهش شرکت کردند. تحلیل های الگویابی معادلات ساختاری، برازندگی الگوی پیشنهادی را با داده ها مورد حمایت قرار دادند. نتایج حاکی از اثر مثبت مستقیم خودارزشیابی های محوری بر خشنودی شغلی، عملکرد شغلی و تعهد سازمانی و اثر غیرمستقیم این متغیر از طریق ادراک از ویژگی های شغل، توانمندسازی سازمانی و جو سازمانی بر خشنودی شغلی و تعهد سازمانی بودند. تعهد به هدف نتوانست در رابطه بین خودارزشیابی های محوری با عملکرد شغلی نقش واسطه ایفا کند. از آنجا که افراد با خودارزشیابی های محوری بالا، خشنودترند، عملکرد بالاتری دارند، نسبت به سازمانشان تعهد بیشتری دارند و ویژگی های شغل خویش را مثبت تر تلقی می کنند، انتخاب آنان توسط سازمان در فرایند استخدام می تواند بسیار سودمند باشد.

هدف: پژوهش حاضر با هدف پیش ­بینی رفتار جستجوی شغل بر اساس ویژگی­ های شخصیتی با نقش تعدیل­ گری خودارزشیابی ­های محوری انجام شد. روش: روش پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ شیوه گردآوری داده ­ها همبستگی است. جامعه آماری متقاضیان شغلی بودند که در سال 1397 به موسسات مشاوره شغلی و کاریابی غیردولتی شهر تهران مراجعه ­کردند. حجم نمونه با روش نمونه گیری در دسترس تعداد 206 متقاضی شغل انتخاب شد. داده­ های پژوهش از طریق پرسشنامه رفتار جستجوی شغل بلو (1994)، پرسشنامه ویژگی ­های شخصیتی (NEO) و پرسشنامه خودارزشیابی ­های محوری جاج و همکاران (2003) جمع آوری شدند و تحلیل داد ­ها از طریق آزمون ضریب همبستگی و رگرسیون با استفاده از نرم افزار SPSS انجام شد. یافته ­ها: نتایج نشان داد مدل پیش­بینی رفتار جستجوی شغل بر اساس ویژگی های شخصیتی با نقش تعدیل­ گری خودارزشیابی ­های محوری از برازش قابل قبولی برخوردار است. نتایج: نتایج حاکی از آن است که می توان از طریق ویژگی های شخصیتی میزان رفتار جستجوی را پیش ­بینی کرد. بنابراین باید مولفه های ویژگی ­های شخصیتی به عنوان عوامل مهم در پیش بینی رفتار جستجوی شغل در نظر گرفته شوند. همچنین خودارزشیابی های محوری نقش تعدیل ­گری را در پیش بینی رفتار جستجوی شغل بر اساس ویژگی ­های شخصیتی ایفا می کند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمانی که از «خودآموزی» به عنوان گسترده ترین روش تعلیم و تربیت مدرس، در علم آموزش زبان، صحبت به عمل می آید، مساله خود ارزشیابی مدرس بیش از هر موقع در مسایل آموزشی روز قرار می گیرد. خود ارزشیابی راهبردی منطقی و موثر در امر تربیت پیوسته است که امکان تشخیص روشهای تکاملی را در فعالیتهای حرفه ای و درس، به مدرس می دهد.این تحقیق تفکری آموزشی را مطرح می کند که با در اختیار گذاشتن روشهایی به مدرس، او را در ارزشیابی کیفیت آموزشی، خودگردانی و همچنین ارزشیابی شخصیت واقعی از طریق شناخت صحیح خود، یاری می دهد. از نظر مدرس، دستاوردهای خودارزشیابی، در تربیت پیوسته او، بالاخص در شناخت و رفع نقاط ضعف آموزشی اش، غیر قابل انکار است.

1زمینه و هدف: بهزیستی روان­شناختی، شامل دریافت­های فرد از میزان هماهنگی بین هدف­های معین و ترسیم شده با پیامدهای عملکردی است که در فرایند ارزیابی­های مستمر به دست می­آید و به رضایت درونی و نسبتاً پایدار در توالی زندگی منتهی می­شود. هدف از پژوهش حاضر تدوین مدل بهزیستی روان­شناختی بر اساس مولفه­های اخلاق سازمانی و سلامت سازمانی با میانجی­گری خودارزشیابی محوری در کارکنان بانک ملی استان البرز بود. روش ­کار: برای انجام تحقیق کاربردی و توصیفی پیمایشی حاضر از بین کارکنان شعب بانک ملی استان البرز در سال 1400 به تعداد 761 نفر به روش نمونه­گیری تصادفی – خوشه­ای چند مرحله­ای و با استفاده از فرمول پلنت (8x+50

پژوهش حاضر با هدف بررسی ویژگی های روانسنجی مقیاس خودارزشیابی های مرکزی ساخته جاج، ارز، بونو و تئورسن (2003) انجام شد. بدین منظور219 نفر از کارکنان دانشگاه های شهید چمران و علوم پزشکی اهواز به صورت تصادفی ساده انتخاب شدند و پرسشنامه های پژوهش را تکمیل کردند. بررسی همسانی درونی سوالات پرسشنامه با روش آلفای کرونباخ و همبستگی هر سوال با نمره کل آزمون نشان داد این مقیاس از پایایی قابل قبولی برخوردار است. به منظور بررسی اعتبار (روایی) مقیاس خودارزشیابی های مرکزی از چند روش استفاده شد. اول) تحلیل عامل اکتشافی با روش مولفه های اصلی و چرخش واریماکس، مطابق با انتظار نشان داد که چهار صفت عزت نفس، خودکارآمدی تعمیم یافته، جایگاه مهار و عصبیت از یک عامل تحت عنوان خودارزشیابی های مرکزی تشکیل می شوند. دوم) تحلیل عامل تاییدی نشان داد به استثنای یکی از ماده ها، سایر ماده های این مقیاس به طور معنی دار روی یک عامل بار گذاشتند. سوم) نتایج حاصل از بررسی اعتبار همگرا نشان داد مقیاس خودارزشیابی های مرکزی با مقیاس های عزت نفس، جایگاه مهار و خودکارآمدی تعمیم یافته رابطه مثبت و با مقیاس ویژگی شخصیتی عصبیت رابطه منفی داشت. چهارم) نتایج حاصل از اعتبار تجربی نشان داد مقیاس خود ارزشیابی های مرکزی با ملاک مهم خشنودی شغلی رابطه دارد. پنجم) نتایج حاصل از اعتبار افزایشی با استفاده از تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی نشان داد مقیاس خود ارزشیابی های مرکزی ورای اثر عامل خودارزشیابی های مرکزی و چهار صفت مرکزی، خشنودی شغلی را پیش بینی کرد. در مجموع یافته های تحقیق نشان دادند که مقیاس خود ارزشیابی های مرکزی همسان با پژوهش های انجام شده در غرب از یک عامل تشکیل شده است و از اعتبار و پایایی قابل قبولی برخوردار است. در نتیجه از آن می توان برای سنجش این سازه در کارکنان ایرانی استفاده کرد.

مقدمه: ارزشیابی توانمندی های دانش آموختگان می تواند بازتاب مناسبی از عملکرد برنامه آموزش پزشکی را فراهم کند و منجر به بهبود آن شود. هدف از انجام این مطالعه، سنجش توانمندی های عمومی دانشجویان سال آخر پزشکی از دیدگاه خودشان بود. روش ها: در این پژوهش توصیفی- ارزشیابی، 71 نفر دانشجوی در حال دانش آموختگی دانشگاه علوم پزشکی شیراز، خود را بر اساس یک فرم ارزشیابی 101 موردی، با مقیاس لیکرت، در 17 صلاحیت عمومی پزشکی مورد ارزشیابی قرار دادند. با محاسبه میانگین رتبه های داده شده به مجموع موارد مربوط به هر یک از قابلیت ها، نمره آنها در هر قابلیت تعیین گردید. نتایج: دانش آموختگان پزشکی این دانشگاه در تمامی صلاحیت ها از میانگین رتبه ای بیش از 5/3 برخوردار بودند. بالاترین میانگین رتبه ها به صلاحیت های معرفی بیمار (75/0=SD، 94/4=X)، پروسیجرهای پایه (47/0=SD، 83/4=X)، تفسیر آزمایشات (53/0=SD، 69/4=X) و تصمیم گیری تشخیصی (66/0=SD، 69/4=X)، و پایین ترین رتبه ها به پزشکی سالمندی (86/0=SD، 56/3=X)، تغذیه (84/0=SD، 56/3=X)، مدیریت مراقبت ها (80/0=SD، 73/3=X) و پروسیجرهای پیشرفته (75/0=SD، 02/4=X) اختصاص داشت. نتیجه گیری: تاکید برنامه آموزش پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شیراز بر بیمار نسبت به جامعه بیشتر است و بنابراین، تقویت قابلیت های پزشکی مورد نیاز جامعه، نظیر پزشکی سالمندی، تغذیه، مدیریت مراقبت ها و پروسیجرهای پیشرفته مستلزم توجه بیشتری در طول برنامه تحصیلی و برنامه های آموزش مداوم است. تقویت هر یک از قابلیت های فوق می تواند موجب بهبود کیفیت ارایه خدمات مراقبتی در جامعه شود.